Sen gideli iki hafta oldu. Alışırım sanmıştım, alışamadığımı bugün farkettim.
Dudaklarım çatladı biliyor musun? Kuru esen rüzgarlara karşı koruyamıyorum artık kendimi. Haa bir de, öksürük başladı bende. Doktorlar bronşit olmuşsun diyorlar ama banane! Kullanmayacağım o iğrenç ilaçları. Sen olsan ne yapıp ne eder içirirdin biliyorum. Bunu söylüyorum çünkü asla okuyamayacağını bildiğim bu mektup, olur da eline geçerse ve okursan geleceğini biliyorum...
İçimde bir yerlerde kanayan bir yara var sanki. Hem acıyor hem çok yanıyor. Belki sıcak bir gülümsemeyle durdurursun kanamamı.
Her neyse. Aslında bu mektuba başlarken sadece "seni özlüyorum." demek istemiştim. Ama nasıl özlemek...
Bildiğini biliyorum ama söylemek geliyor içimden; Gidişin, geri gelmeyişin kadar görkemli ve bir o kadar da acı verici olmuştu.. Ama şu bir gerçek, geride bıraktıkların hâla duruyor yerinde. Olur da geri dönmek istersen, eğer istersen...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
diyorlar ki