Anlatacak çok şey var ama cümleler daha kurulmadan dağılıyor. Ya da yaşadıklarım anlamsızlaştırıyor.
Ben senden yana acı çekerken, sen gözümün önünde bir başkası için can çekişiyorsun. "Neresinde bunun adalet?" diyorum içimden, sen de duyarmışçasına bakıyorsun gözlerime, sonra susmaya devam ediyorsun. "Nasıl hissettiğini benden başkası anlayamaz, o bile." demek istiyorum ama tıkanıyor nefesim. Nasıl acı çektiğini çok iyi biliyorum, neler yaşadığını ve yaşamak istediğini de. Ama sen de en az benim kadar iyi biliyorsun ki her şeyin istediğimiz gibi olması imkansız.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
diyorlar ki