Dün babam hayatın zorlukları hakkında konuşurken arada bir yerlerde "bu dünya yorgun, artık taşıyamıyor. Üzerinde binlerce et yığını ve araba var." demişti.
"dünya yorgun..."
Bu iki kelime herşeyi gayet açık bir şekilde anlatıyordu; ne kadar mutsuz olduğunu, artık hayatla savaşacak gücünün kalmadığını, omuzlarındaki ağır yükün onu sakat yaptığını...
Herşeyi!
"Anne babanız yaşıyorken, ne aşkı düşünün ne eğlenceyi. Önce elinize bir iş alın sonra zaten istediğinizi yapacaksınız." diye de devam etti.
Babamı hiç ciddiye almazdım. Bu tür konuşmalarını hep kulak ardı eder, boş nasihatlar gibi görürdüm.
Ama dün, herşey bambaşkaydı.
Sanki artık hayatla yarışacak gücü kalmamış gibiydi. Onu dinlerken gözlerimin doluşunu ondan gizlemeye çalıştım.
"dünya yorgun..."
Bu kelime benim hayata bakış açımı değiştirmeye yetti.
Sayende baba.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
diyorlar ki