Hiç bir zaman bana karşı samimi davranmadın. Tamam sus, senden açıklama beklediğimden demiyorum bunları; biliyorum beceremedin. Ben de seni unutmayı beceremedim sonuçta.
Canımın sıkkın olduğu zamanlarda, seni arar yanına gelebilir miyim? diye sorardım, unutmamışsındır umarım.Çünkü ben hiç unutmadım.
Ben ağlayarak kapıyı yumruklardım ve sen o sakin tavrınla kapıyı açar neyimin olduğunu sorardın. Salona geçip, kahvelerimizi yudumlarken ben ateşli ateşli derdimi anlatırdım. Sen de her cümlemin ardından mecburmuşsun gibi kafanı sallar, "her şey düzelecek, inan bana." derdin.
Ben sana hep inanmıştım, mümkün olsa yine inanırım.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
diyorlar ki