Gidişler hep hüzünlüdür. Ama seninkine benzer gidişler daha bir dokunur kalbe. Keşke sana ağlamayacağım diye söz vermeseymişim. Çünkü elimden başka bir şey gelmiyor ve ben buna dayanamıyorum.
Aslında vedalar da hüzünlüdür. Ama sen, o hüznü bile yaşamama izin vermedin ki. Halbuki ne çok şey birikmişti içimde. Söyleyemediğim sözler taşıyordu kalbimden. Bakmaya kıyamadığım o gözler, tren rayına takılmış... Öpmeye cesaret edemediğim o dudaklar dakikaları sayıyor.
Davranışların umursamaz... Sanki sen bir yere gitmiyorsun da; buraları ben terk ediyor gibiyim.
Giderken dönüp son bir bakış bile atmıyorsun bu şehre. -Hava soğuktu... Bir elin cebindeydi, diğer elin bavulu taşıyordu.- İşte bu olmuştu bana veda etmeyişinin tek tesellisi. Üşüyor olsa gerek diye geçirmiştim içimden, üşüyor; yoksa benden koşar adımlarla kaçmaz biliyorum. Ya da kendimi avutuyorum...
Halbuki ne çok şey birikmişti içimde;
- Hem dostun hem sevgilin olabilirim. diyecek, boynuna sarılacak ve gitmemen için yalvaracaktım. yapmadım, yapamadım, yapamayacağım!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
diyorlar ki