Sen yattın dizlerime, yağmur başladı. Sonbaharda dökülen yapraklar gibiydik. Birbirimizden kopup, uzaklara sürüklenmiştik. Bir dönem kapanmıştı artık.
- Bitmiştik.
Belki, son çırpınışlarımızdı bunlar. Belki de birbirimizi geri istiyorduk, deliler gibi. Kim bilir, belki de unutmaya çalışıyordun dizlerimde öylece uzanmış yağmuru seyrederken, ben seni yukarıdan izlerken, saçlarını okşarken.
Sonra gerçekten bitti.
Gittin.
Kokun sinmişti odamın her köşesine. Saklanmıştı anılar, belki bir gün ortaya çıkacaklar ama şimdi yoktular.
Sen de yoktun.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
diyorlar ki